30. september 2006

31 år i dag!


Her er eg og pappa 30. september 1976, for akkurat 30 år sidan. Mamma fotograferer (utan blitz - difor mykje skugge som gjer at hovuda våre ser forvrengde ut).

1-årsdagen og 30-årsdagen er truleg dei største bursdagsfeiringane så langt i livet. Hugsar ikkje så mykje av den første, men den fantastisk flotte og store feiringa i fjor har eg mange gode minne frå. Det å verta 31 er liksom ikkje like stort og vert ikkje markert på nokon spesiell måte. Det er ein heilt vanleg dag. Regnet høljar ned, eg har vondt i halsen og hovudet, er forkjøla...Ikkje har eg planlagd noko selskap og ikkje har eg planlagd kakebaking. Det einaste som gjer at bursdagskjensla kjem snikande er alle gratulasjonstekstmeldingane eg har fått.

Konklusjon: Eg skal ikkje venta til eg er 40 med å halda stor bursdagsfest!

27. september 2006

Regn i Roma



Sidan sist har eg og Knut vore på ein liten ferietur til Roma - for fyrste gong. Det var ein lærerik tur, og eg trur det er på sin plass å dela røynslene med andre som drøymer om å reisa dit. Det er lurt å ikkje ha for store draumar og det er lurt å vera der i meir enn 5 dagar den fyrste gongen, slik at ein rekk å verta litt betre kjend med byen og veit kva ein bør gjera og ikkje.

1. Lær deg italiensk! Nesten ingen snakkar verken engelsk eller spansk. Det er det viktigaste rådet. (Vi kunne det ikkje).

2. Lær deg uttrykka ”grazie” (takk) og ”prego” (versågod, ingen årsak, no høyrer eg på deg, berre snakk) – då kjem du langt; i alle fall kjem du deg ut av bussen.

3. Det er veldig ofte streik på metroen, som ein er heilt avhengig av å bruka. Ha difor med supergode joggesko og eit detaljert kart over byen.

4. Byen er full av turistar. Ein kan lett få andenaud i folkemassen. Gå i staden inn ei smal gate og set deg på ein kafe.

5. Aldri kjøp svart kaffi – til og med cappucinoen er utruleg sterk.

6. Dei har ein tesort som heiter ”Tung ting”. Veit ikkje om dette er ei åtvaring eller ikkje. Du kan jo alltids smaka.

7. Viss du ikkje vil eta pizza eller pasta: du får deg litt av ei utfordring i å setja saman måltidet sjølv! (V.h.a ein meny der alt står på italiensk og ein kelner som berre snakkar italiensk).

8. Regnet i Roma er ikkje som norsk regn. Det er våtare.

9. Ikkje stol på drosjesjåførar som ser at du er ny i byen. Dei tek alle pengane dine, utan at du merkar det.

10. Den italienske døgnrytmen er ei utfordring. Midt på dagen, til litt ulike tidspunkt, stenger mange butikkar og restaurantar i mange timar. Ta difor med matpakke overalt og ikkje planlegg handlerunde før om ettermiddagen/kvelden.

Etter å ha delt det-fyrste vs det-andre-møtet-med-Roma-røynsler med andre, peikar det seg ut ein tydeleg tendens: møte nr. 2 er det beste. Men eg merkar at det er litt for tidleg å drøyma enno.

5. september 2006

Seint, men godt!

Eg trur eg og bror min har det etter mamma og pappa, som vart foreldre for første gong då dei var 43 og 48 år: vi er litt treige ...

I vår leverte eg hovudoppgåva mi etter to år på overtid. Og i dag, etter eitt år på overtid, kom den store dagen då Sigmund disputerte! Mamma (74) og pappa (79) tok Kystekspressen til Trondheim med finstasen i kofferten og sjekka inn på hotell for å få med seg seansen. Mamma måtte i hui og hast kjøpa ny dameveske før disputasen, for lommeboka var plutseleg blitt så stor at det ikkje var plass til henne i den medbrakte dameveska (må fylla opp når ein skal på bytur, vettu). Det knytta seg òg stor spenning til korvidt kjoleutringinga på den medbrakte kjolen var for stor eller ikkje. Så det var hakket før det vart kjøpt inn ny kjole òg. Pappa vurderte om det burde vera kvit eller blå kjorte, og det vart blå. Som vi altså skjønar: dette var ein stor dag.

Det er kjekt med store dagar, kanskje særleg når dei kjem seint. (Men eg har ingen planar om å få unge nr. 1 i ein alder av 43)

29. august 2006

Draumeveker i haustregnet


ENDELEG har eg Eurosport under ein Grand Slam! Frå 28. august-10. september er det US Open. Eurosport syner fleire kampar for dagen, men eg er jo på arbeid på dagtid, så det er kampane som går om ettermiddagane og kveldane eg får med meg. Det er norske kommentatorar, og dei veit utruleg mykje om både tennissporten og spelarane, så det er utruleg interessant å både sjå og høyra på.

Den store favoritten min for tida er Ana Ivanovic (på biletet). Ho er 18 år, frå Serbia Montenegro og ranka som nummer 17 i verda. Slik har ho vore ranka dei siste åra:

2005: 16
2004: 97
2003: 705

Eg trur ho kjem til å verta ei stor tennisstjerne. Eg såg henne i ei turnering i Canada for nokre veker sidan (takka vera Eurosport), og det er noko av det beste eg har sett. Ho vann over Martina Hingis i finalen, og det var jo frydefullt i seg sjølv. (Eg tykkjer ikkje at Hingis verkar så sympatisk, i motsetnad til Ivanovic).

Eg vil tilrå alle med tilgang på Eurosport til å svitsja innom kanalen, i det minste på finaledagane 9. og 10. september, og sjå STOR tennis.

15. august 2006

Kva du kan kan få for 35 kr:


Desse perfekte dessert-bringebæra (1 kg) , sjølvplukka, på ein enorm bringebæråker i Årdal i Sogn. Dagen før: 10 min unna ein parkeringsplass kunne vi hamstra 8,7 kg enormt store, søte blåbær, utan konkurranse frå eit einaste menneske. Oslo har inkje å stilla opp med når det gjeld prisar eller utval (verken på bær eller hus).

Konklusjon: Vestlandet gjev størst gevinst. Vi har no både full frysar og full pængbok.

1. august 2006

Færra te Krestjansunnj

Det er ein grytidleg morgon på Gardermoen. Eg og Knut skal til Riga. Vi står i kjempelang kø fram mot tryggleikskontrollen. Vi har for ein gongs skuld god tid før flyavgang. Faktisk godt over ein time. Like før vi skal til å slenga bagasjen på rullebandet, merkar vi ei viss uro i køa bak oss. Ei stressa dame spør pent alle i køa om ho kan gå føre dei. Ho har nemleg forferdeleg dårleg tid. Eg høyrer godt at ho er nordmøring og vert sjølvsagt nyfiken. Eg snur meg og ser rett på eit fargerikt vesen av ei dame. Ho har lag på lag med flagrande gevantar på seg. Enorme smykke skranglar over bringa. Håret er svart og bølgjer seg nedover ryggen. På hovudet har ho ein diger hatt. Ho har store mengder med handbagasje med seg og ho er stressa. Eg seier at vi har god tid, og at ho berre kan gå føre oss. Ho seier eit inderleg tusen takk og skranglar forbi oss. Då går det opp for meg...denne dama verkar kjend! Eg mimar til Knut bak meg: "LYNNI TREEKREM???" Han nikkar. Hjartet mitt dunkar. Eg er framleis ikkje heilt sikker. ER det verkeleg henne? Det er vanskeleg å sjå andletet inne i alle kleda, men alt seier meg eigentleg at dette må vera henne. Eg lurar litt på om eg skal spørja om ho skal færra til Mexico, for å sjå om ho forstår. Viss ho gjer det, er det henne. Medan eg står som i transe og lurar på om det er henne, har ho skravla i veg med meg, medan eg har replisert høfleg. Eg hugsar inkje av kva vi snakka om. Frå det tidspunktet ho byrjar å leggja pargasset sitt på bandet til vi har kome oss gjennom, står eg berre mållaus og beundrar Lynni Treekrem si flagrande ferd gjennom kontrollen. Kort fortalt så tek det si TID. Det verkar nesten som om det er løynd kamera, så utradisjonelt går det føre seg. Ho tek av seg lag på lag med glitter og stas og pludrar lettare stressa med alle vaktene til det går opp for henne og alle oss andre at ingen av dei snakkar norsk. Dei ser veldig skeptiske ut og kroppsvisiterer henne både før og etter at ho har gått gjennom passasjen. Ho går att og fram, det skranglar framleis. Eg høyrer ikkje kva ho seier, men eg skjønar at det er noko originalt. Eg snik meg gjennom i mellomtida, for eg skjønar at dette kan ta tid. Knut vert halden attende, til liks med resten av køa. Folk lenger bak vert urolege og lurar på kva som skjer. Dei skulle berre visst kven som stod der! Ein mann snik seg fram og mumlar snurt: "kanskje du skal ha med deg fleire neste gong?"... Lynni vender seg lynraskt mot mannen: "Vart du sint på mæ no? Hæ?" Eg får ikkje med meg resten, registrerer berre at Lynni er den tøffaste dama i verda og at mannen er ein stor tosk. Ho står att saman med nokre av kontrollørane i det resten av køa slepper gjennom. Berre fordi vi er så grå, keisame og korrekte.

Eg sjekkar på tavla kva som er neste avgang på innland. Heilt øvst står det "Kristiansund" og "gate closed". Stakkars Lynni! Eg angrar bittert på at eg ikkje stod fram som den store beundraren eg er. Ingen er så direkte og uredd som Lynni. Ho ville ikkje reagert i det heile teke viss eg hadde teke bilete og spurt om ho ville synga i mitt eventuelle bryllaup. Eg kunne ha sunge utanåt heile "Færra te Mexico" til henne, og ho ville berre ha sunge med. Eg kom stadig på elleville ting eg kunne ha gjort, men som eg ikkje gjorde.

Så gode Lynni Treekrem, viss du les dette: ingen konsertar er planlagde, stod det på heimesida di. Eg planlegg gjerne ein konsert. Du kan koma så seint du berre vil. Og du kan få laga så mykje kaos, glitra så sterkt og laga så utradisjonelle lydar du berre vil. Dei som kjem sist i køa då er dei grå, keisame og korrekte.

16. juli 2006

Folkeopplysning for damer

"Rørslevanane våre lagar seg tidleg. Og har dei fyrst fest seg, krev det både lang tid og mykje arbeid å få forandra dei. Det er difor svært verdfullt at vi får lært gode stillingar så tidleg som råd er."

Legg merke til følgjande: ho med den range stillinga har høghæla sko (vs flate sko), struttande puppar (ho skyt brystet alt for langt fram, nemleg), ho har veske (hm, kva signaliserer det?), morske augebryn (vs eit uttrykkslaust andlet), sløyfe i halsen (jåle), hanskar (jåle), ein merkeleg hatt på hovudet (vs ei keisam frisyre) og veivande armar (vs uprovoserande armrørsler). Eigentleg litt overraskande at ho ikkje har har kortare skjørt.

Kjelde: Husmorboka. Utgjeven av Landslaget for husstell-lærerinner. J.W. Cappelens Forlag 1958 (4. opplaget) (Boka er skriven på nynorsk!)

2. juli 2006

Dette er livet!

Eg elskar sumaren! Sol, grøne oliven under open himmel, lange, ljose kveldar, grillings til langt på natt, Don't stop the dance (Bryan Ferry & Roxy Music) på repeat, kvitvin i lange banar, kjekke folk å dela alt med, froknå på nasinj (men lite brunfarge elles, diverre) og tur HEIM til Mjosundet å gle seg til. Eg har dokumentert noko av det søte livet. Sjå bileta mine.

25. juni 2006

10 bra ting


Eg hermar etter Eva Marie. Eg er nemleg òg ganske så nøgd for tida, sjølv om eg er forkjøla og linjedelingstasten på pcen min ikkje fungerer. Dette er ti på topp (ikkje i kronologisk rekkjefølgje):

1) Eg har byrja sy med den splitter nye symaskina mi! Takk til alle gode vener som sponsa delar av maskina i 30-årsgåve! Herleg, herleg, herleg. Eg har kasta meg uti eit skjørteprosjekt, og skjønar at eg kanskje treng eit mønster.
2) Er blitt hekta på følgjande: smoothie x 5 per dag laga av alle gule/oransje/eksotiske frukter ein har for handa (appelsin og mango er obligatorisk), isbitar og ein dæsj jus av noko slag. Nam!
3) Ein ekstrem hektisk periode på jobb er nettopp over.
4) Eg har oppdaga ei fantastisk nettside, der eg har tinga Redken-shampo, balsam og noko anna stæsj til særs unorske prisar. Det beste av alt: eg får levert varene rett på døra! (Ein kollega av Knut har prøvd det, så det er ikkje noko muffens)
5) Eg har endeleg tinga meg tennis outfit på tennsivarehuset. Mellom anna denne kjempelekre toppen! Eg kan ikkje venta med å få pakken i hus!
6) Eg og Knut skal til Riga ei langhelg i juli!!! Endeleg ferie utan dårleg samvit pga hovudoppgåve som ligg heime og ventar...
7) To veker ferie i Mjosundet i juli! Det er ekstremt lenge sidan eg har vore der så lenge.
8) I helga låg eg langflat i sofaen og såg tennisfinale i Eastborne, og i morgon byrjar Wimbledon!
9) Verandadøra kan stå opa til langt utpå kvelden utan at vi frys.
10) I går heldt eg på å le meg i hel av skjult kamera på ein av dei veldig mange kanalane vi har. Eg vart faktisk fysisk sliten etter seansen. Ein god latter forlengar livet, det er heilt sikkert.

11. juni 2006

Det bli itj rock uten tennissokk!

For dei som ikkje har fått det med seg: i Tyskland vert det spelt grasalt mykje fotball for tida. Det er ingen grunn til å fortvila viss du ikkje får med deg ein kamp. På alle tv-kanalane, sånn ca, viser dei fleire kampar for dagen. Det vert dessutan rapportert fyldig frå kvart eit speleminutt, og desse rapportane kan ein lesa om i både papiraviser og nettaviser. Ein kan òg høyra om det i alle radiokanalane og alle tv-kanalane. Sportssendingane på tv er blitt omgjorde til fotballsendingar, så det er umogleg å sleppa unna.

(Pustepause. Eg kjenner no korleis blodet brusar og sinnet kokar.)

I går var det damefinale i French Open (som min store favoritt, Justine Henin-Herdenne vann). Eg hadde gledd meg som ein unge i lang tid av di NRK endeleg skulle visa ein tennisfinale. MEN på grunn av streik i NRK sendte dei ikkje finalen. Er det ikkje bra typisk? I raseri ringde eg UPC og tinga ein utvida kanalpakke som gjer at vi kan få inn m.a Euro Sport - den einaste tv-kanalen ein kan stola på når det gjeld å visa tennis. På UPC si nettside kan eg lesa dette om det eg tinga:

Den elektroniske programguiden fungerer som et slags interaktivt ”programblad”. Du får full oversikt over hvilke programmer som vises, du kan sperre kanaler (foreldrekontroll), og du kan legge inn varsling av programmer du ikke vil gå glipp av.

Dette med å sperra kanalar sette meg på ideen om eit interaktivt fotballfilter! Dette er eit filter som silar vekk alle fotballkampar, uansett kva for kanal kampen går på. På den måten vert fotballhysteriet litt mindre synleg. Men vegen er lang å gå...Inntil vidare skal eg sjå alle tenniskampane på Euro Sport, noko som heilt sikkert gjer meg til eit gladare menneske enn kva eg er nett no.

30. mai 2006

Top 5


1. God og varm kaffi (i krus som er godt å halda i)
2. Sol som gjev froknå på nasinj
3. Vestlandet!!! (eg har byrja leita etter hus på finn.no)
4. Ferdig med hovudfag og dårleg samvit
5. Fri frå jobb

Livet er herlig, dere!

23. mai 2006

Skilde ved fødselen?



Dette er bror min og Nicolai Cleve Broch. Say no more! Det er endå lettare å sjå likskapen/ane når dei snakkar og røyver på seg.