Sommarminne

November er her. Eg greier så vidt å ha augo opne. Men det kjem til å bli sommar att.

Her er eg!

Eg vart lei av å blogga, så no har eg vore vekke sidan mars. Men typisk nok, når sommaren er rett rundt hjørnet og ingen er på nett, då får eg bloggelyst. Så her er eg! Veit ikkje om det er så mange som heng med på bloggen lenger, men. Er det det? Eg har fått skikkeleg dilla på Instagram, og der er eg å finna som ragnhildas, for den som ønskjer å få daglege oppdateringar av livet i vest.

Det er (endeleg) sommar i Sogn. Den første sommaren sidan vi flytta frå hovudstaden. Då snøen omsider forsvann, oppdaga vi at vi budde i ein jungel. Vi har klipt, sådd, luka, vatna ... Og det er utruleg fint at poden berre kan springa rett ut, og så er han i hagen. Det er litt anna å bu i tredje etasje i ei blokk ... Så vi er framleis glade for at vi har flytta på bygda.

Følg med!

Mobilbloggpost frå sofaen

I huset har vi plassert sofaen slik at vi har best mogleg utsikt til himmelen og fjella. Det er absurd mange vindauge i huset, og det er så digg med alt lyset som fløymer inn. Utsikta gir meg ro. No er det fullmåne. Perfekt!

I sparkland

Eg trudde sparken var utdøydd. Men i Jostedalen brukar dei framleis spark! Her er det kvite, usalta vegar så langt auga kan sjå.  – Kjøpe sånn! sa poden og sprang av garde med sparken framfor seg. 

Ein hyllest til det vesle

Etter snart to veker på ny plass har vi endeleg fått Internett i hus. I det nye huset vårt. Ting tek litt tid her i indre Sogn ...

Vi fyrer for harde livet i sprengkulda, og innimellom innbiller eg meg at vi er på hyttetur. Men dette er kvardagen. Ein kvardag eg fint kan leva i.

Etter 14 år i Oslo må eg berre seia at det er topp å bu på ein liten plass. Her er alt så oversiktleg og greitt. Frå huset vårt ser vi taket på barnehagen til poden (det er eit lite jorde mellom), eg ser jobben min, eg ser kjøpesenteret (som har alt ein treng, og meir til), Lustrabadet (som ligg rett ved jobben), eg ser fjorden (endeleg!), eg ser treningssenteret, og eg ser høge, snødekte fjell med sol på. Det er akkurat det eg treng å sjå utan det kjennest ut som om eg forsvinn i mengda. Eg likar å kjenna at det er plass til meg. (I Oslo får ein ikkje akkurat den kjensla.)

Ei eldre dame stod i vegkanten rett ved huset vårt og haika med meg i dag. Ho måtte nå ein buss (her går ikkje bussane så ofte), og ho hadde det travelt. Vi hadde ein kjekk bli-kjent-prat dei få minuttane turen tok, og eg reknar med eg ser henne att i og med at vi bur i det same byggjefeltet. Sjølv om ho aldri hadde haika før, gjorde ho sjølvsagt det. Kva elles? Eg nikka nøgd til meg sjølv i bilspegelen då eg sleppte henne av. Og tenkte at eg her vil eg bu.

Gras mellom tærne

Endeleg!

Biletkavalkade: Øvre Årdal

Biletkavalkade: Jostedalen

Først blei eg sjuk, og så var vi på Vestlandet. Difor har det vore lite blogging her den siste tida. Trass i regn og regn og atter regn (og litt sol): Vestlandet var og blir ein favoritt. Nærare sagt Jostedalen og Øvre Årdal. Her kjem ein liten biletkavalkade frå Jostedalen. Øvre Årdal kjem. Og elles: Eg har skrive om Jostedalen før, både her og der, og som forklarer godt kvifor dette er ein favorittdal. 

Høgdepunkt frå august

Det er hektiske arbeidsdagar og dårleg med blogging for tida. Eg saknar å ha tid til sy- og strikkeprosjekt og tid til å pusla med foto. Særleg no når september snart er her, og det blir mørkare og kaldare dagar. Eg håpar det går seg til.

For eit par veker sidan var vi i bryllaupet til Marit og Even i Jostedalen, og det var nok det kjekkaste som skjedde i august. Dei gifta seg i lett yr ved Nigardsbreen. Brura hadde bryllaupsstøvlar på og den finaste brurebuketten eg nokon gong har sett. Vi åt verdas største og søtaste økologiske bringebær. Og dansa. Og sjølv om eg fraus på meg både det eine og det andre, kjem eg aldri til å slutta å seia Å Vestland, Vestland!

Dagens nostalgiske tilbakeblikk

(Du bør absolutt klikka på biletet for å sjå det i stort format.)

Inkje slår (slutten av) 70-talet når det gjeld fargar og klesstil. Sjå så fine jakker vi hadde! Vi kan sjå at bror min har på seg den legendariske busserullsnikkarbroka og herlege skinnsko. Biletet blei teke i 1979 i fagre Bjørnsund, som var ein av dei obligatoriske stoppane på veg sørover til Nordfjord på den obligatoriske sommarferiebåtturen.