Eg har hatt vondt i halsen dritlenge no. Ok, eg veit at eg er hypokonder, men til slutt orka eg ikkje meir, og for til legen her i heimbygda mi. Det er sommarferie, og eg gidd ikkje å gå slik lenger. Doktrane her heime er kjende for å vera heilt udugelege, så eg hadde mobilisert ganske mykje opposisjon før timen. Eg var budd på å stilla legen kritiske spørsmål viss han ikkje tok meg på alvor, sånn i tilfelle det skulle vera halsbyll eller noko anna farleg eg leid av.
Legen ber meg opna kjeften og ser nedi svelget mitt, snur seg mot pcen og seier "du skal ha penicillin". "Eh...SER du det?" spør eg. Han mumlar noko om at det er kvitt baki svelget og at det er typisk ved bakterieåtak. Jippi, endeleg kan kanskje halsen min bli bra att, tenkjer eg. Tre minutt seinare går eg ut med penicillin i handa. Og gradvis kjem skepsisen min snikande...FOR: det er umogleg å SJÅ om det er virus eller bakteriar som plagar halsen min (og penicillin tek berre knekken på bakteriar)! Det finn ein berre ut ved å ta ei prøve av hudlaget baki svelget og analysera det. Legen GJETTA rett og slett at det var bakteriar som var problemet! Ååå, kvifor greidde eg ikkje å vera meir kritisk der inne på kontoret??!! Grrr...eg gir likevel legen ein sjanse og byrjar på kuren med ein gong.
Etter tre dagar med tullkur har eg framleis vondt i halsen. Og eg seier til meg sjølv at NESTE gong eg går til lege, uansett kvar, SKAL eg vera meir kritisk. Om det vil skje? Neppe. (I mellomtida har eg sikkert blitt resistent mot penicillin.)
14. juli 2007
25. juni 2007
Cathrineholm
Eg har fått meg ein ny hobby! Eg har IKKJE særleg sansen for å samla på ting (dvs eg har jo samla på lukt-viskelær, då, men då var eg unge, så det er på ein måte forståeleg), men eg må vedgå at den nye hobbyen min er ein slags samlehobby. Eg samlar på Cathrineholm-bollar! - bollar som sikkert er eit kjent syn for mange. Dei er frå 60-talet, og det er norsk design. Dei finst i mange ulike fargar, og eg har lyst på så mange fargar som mogleg. Eg har fått den første bollen i hus, og han er så fiiin! Oransj:

Han eignar seg veldig godt til grøne eple, sånn farge- og storleiksmessig. Eg har ikkje tenkt å samla på bollane berre for å ha dei til pynt, slik som med viskelæra, som det var forbode å viska med. Bollane kjem til å bli flittig brukte. Viss du har sett slike bollar på ein nedstøva låve eller på ein annan ubrukeleg plass, rop ut til meg, så kjøper eg dei tvert. Eg lovar at dei ikkje skal støva ned.

Han eignar seg veldig godt til grøne eple, sånn farge- og storleiksmessig. Eg har ikkje tenkt å samla på bollane berre for å ha dei til pynt, slik som med viskelæra, som det var forbode å viska med. Bollane kjem til å bli flittig brukte. Viss du har sett slike bollar på ein nedstøva låve eller på ein annan ubrukeleg plass, rop ut til meg, så kjøper eg dei tvert. Eg lovar at dei ikkje skal støva ned.
6. juni 2007
Det fyrste skjørtet

Eg har sydd ferdig mitt fyrste skjørt! Eg trudde det skulle vera SÅ enkelt å sy eit skjørt, men det har rett og slett vore dritvanskeleg. Den enkle delen var å kjøpa lekkert stoff på nettet og å finna eit (tilsynelatande) enkelt mønster. Den vanskelege delen var å bruka mønsterpapirbitane til å laga ein geometrisk figur i tøystoff som eg skulle kunne ta på meg! Eg måtte ta i bruk nye reiskapar, som t.d sømometer, eg måtte ta mål, leggja stoffbitane rett mot kvarandre, klippa opp stoffbitane rett...Syprosjektet minte meg sterkt om å løysa vanskelege mattestykke på barneskulen. Frustrasjonen eg kjende då eg sleit med å sy i glidelåsen, var nett den same eg kjende som då eg kom til den siste oppgåva i matteboka, som var lureoppgåva, der nokon prøvde å setja meg fast. Sidan eg ikkje ville bli lurt og ikkje hadde særleg matematisk sjølvtillit, svarte eg alltid det motsette av det eg eigentleg tenkte var svaret. Og det vart sjølvsagt feil. Så då vart det tramping i golvet og slenging med dører. Eg har sydd i glidelåsen ca 10 gongar og slengt det nesten ferdige skjørtet i golvet ca tusen gongar. Glidelåsen sit, men eg likar han ikkje. Han irriterer meg framleis.
Eg reknar med at det neste skjørtet går lettare og at irritasjonen gradvis minskar. Eg skal sy i det same mønsteret, men med nyinnkjøpt stoff og med notatane mine over kva eg IKKJE skal gjera, attmed meg.
20. mai 2007
Noko eg lurar på
For tida brukar eg og gubben fritida vår på å gå på visningar. Vi skal kjøpa kåk for første gong, og ikkje fordi vi VIL (hallo, det er Oslo!), men fordi vi MÅ. Vi har vore og sett på ganske så mange 3-roms og 4-roms-kåkar på Lambertseter, Bøler, Oppsal, Grorud, Holmlia og Romsås.
I dei aller fleste husværa bur seljaren framleis der. Han har berre rydda og vaska og stukke ut ein tur medan visninga går føre seg. Når vi står der og ser rundt oss i kåken prøver vi å finna ut kvar vi skal plassera alle tinga våre. Er det plass til sofaen, kjøkkenbordet, skrivepulten...og bokhyllene? spør vi oss. Sidan kåkane er møblerte, er det ikkje så vanskeleg å sjå føre seg kvar VI kan ha dei tilsvarande møblane våre. MEN det vi stussar over på kvar plass vi har vore på er at det ikkje finst BØKER/BOKHYLLER! Vi spør oss: er det eit salstriks å ikkje ha bøker i ein visningsleilegheit, dvs at seljaren har gøymt vekk alle bøkene? Dette verkar ikkje heilt realistisk når vi underøkjer kåken nærare. Vi ser nemleg inn i alle skåpa og i bodene, og der er det ingen bøker eller bokhyller. Etterkvart har eg blitt utruleg nyfiken på dette, og ser inn i kvar ein minste krik og krok, for å sjå om det gøymer seg ei bok. Det ser ikkje ut til at seljaren har køyrt vekk alle bøkene til visninga byrjar, heller. For det finst jo ingen spor etter bokyller! Når vi hintande seier til meglaren at vi prøver å sjå føre oss kvar bokhyllene våre skal stå, spør han/ho gjerne om vi er glade i å lesa. Njaaa, vi arbeider i forlag, så vi får så mange bøker, seier vi...Men er fem Billy-hyller frå Ikea så mykje, eigentleg? Dette er alle bøkene vi har med oss frå kvar vår kant, og det er ikkje berre bøker, men permar med diverse papir og ting vi samlar på (unødvendige ting), fotoalbum...og vi (i alle fall eg) er flinke til å kvitta oss med bøker vi ikkje gidd å lesa.
Viss det er slik at bøkene er fjerna med vilje: kvifor er dei det? Viss det blir fleire visningar, og eg enno ikkje har funne ut kva dette er eit teikn på, skal eg spørja meglaren om kvar det har blitt av alle bøkene.
PS Det hender det står nokre peikebøker og barnebiblar i dei husværa der det er eit barnerom, men det er INGEN SPOR av bøker for vaksne.
I dei aller fleste husværa bur seljaren framleis der. Han har berre rydda og vaska og stukke ut ein tur medan visninga går føre seg. Når vi står der og ser rundt oss i kåken prøver vi å finna ut kvar vi skal plassera alle tinga våre. Er det plass til sofaen, kjøkkenbordet, skrivepulten...og bokhyllene? spør vi oss. Sidan kåkane er møblerte, er det ikkje så vanskeleg å sjå føre seg kvar VI kan ha dei tilsvarande møblane våre. MEN det vi stussar over på kvar plass vi har vore på er at det ikkje finst BØKER/BOKHYLLER! Vi spør oss: er det eit salstriks å ikkje ha bøker i ein visningsleilegheit, dvs at seljaren har gøymt vekk alle bøkene? Dette verkar ikkje heilt realistisk når vi underøkjer kåken nærare. Vi ser nemleg inn i alle skåpa og i bodene, og der er det ingen bøker eller bokhyller. Etterkvart har eg blitt utruleg nyfiken på dette, og ser inn i kvar ein minste krik og krok, for å sjå om det gøymer seg ei bok. Det ser ikkje ut til at seljaren har køyrt vekk alle bøkene til visninga byrjar, heller. For det finst jo ingen spor etter bokyller! Når vi hintande seier til meglaren at vi prøver å sjå føre oss kvar bokhyllene våre skal stå, spør han/ho gjerne om vi er glade i å lesa. Njaaa, vi arbeider i forlag, så vi får så mange bøker, seier vi...Men er fem Billy-hyller frå Ikea så mykje, eigentleg? Dette er alle bøkene vi har med oss frå kvar vår kant, og det er ikkje berre bøker, men permar med diverse papir og ting vi samlar på (unødvendige ting), fotoalbum...og vi (i alle fall eg) er flinke til å kvitta oss med bøker vi ikkje gidd å lesa.
Viss det er slik at bøkene er fjerna med vilje: kvifor er dei det? Viss det blir fleire visningar, og eg enno ikkje har funne ut kva dette er eit teikn på, skal eg spørja meglaren om kvar det har blitt av alle bøkene.
PS Det hender det står nokre peikebøker og barnebiblar i dei husværa der det er eit barnerom, men det er INGEN SPOR av bøker for vaksne.
17. april 2007
12. april 2007
10. april 2007
31. mars 2007
Reisemål: San Francisco
Lukka er: tallause tøystoff-butikkar, der ein kan kjøpa metervis av tøystoff utan å tenkja på den magiske 200 kroners-tollgrensa.
På handlelista:
På handlelista:

17. mars 2007
Frå barnemunn: "Å vera engel er eit typisk kvinneyrke"
Det er ikkje noko som gjer meg så sint som MENN som gjennom ord, mimikk og handlingar seier:
- eg er utruleg vittig og sjarmerande
- er eg utruleg smart og intellektuell
- eg seier mykje viktig
- eg er kul og urban (du er ukul)
- alle damer vil ha meg (du òg)
...når ALLE kan sjå og høyra at vedkomande ER:
- usymptatisk
- mannssjåvinist
- lite lyttande
- fordomsfull
- sneversynt
- kunnskapslaus
- egoist
- stappfull av dårleg humor
- full av nynorskhets (prikken over i-en)
Det verste er når vedkomande i tillegg har ei leiande stilling og får lov til å seia berre vås utan at nokon stoppar han.
Eg møtte nettopp ein slik mann. Og eg gjorde noko som eg sjeldan gjer når eg møter slike dumskallar. Som regel overser eg dei og går. Men denne gongen gjekk eg inn i ein verbal kamp med han, der eg sa forferdeleg sinte og stygge og usymptatiske (men sjølvsagt heilt fortente) ting. Eg vart så sint, og alt kom berre veltande ut. Det var akkurat som om eg ikkje greidde å stogga. Alt oppsamla raseri overfor møte med liknande menn kom til overflata. Han elska sjølvsagt at eg vart provosert, og då sa han berre dei same provoserande tinga oppatt (mangel på gode argument, vettu) og det gjorde meg endå meir provosert.
MEN: eg trur at raseriet mitt var perfekt. Det var ei fantastisk kjensle å gje han inn. Eg oppmodar alle medsystre og englar som har møtt liknande menn om å la raseriet koma til overflata. Det er nok av kandidatar å ta av.
- eg er utruleg vittig og sjarmerande
- er eg utruleg smart og intellektuell
- eg seier mykje viktig
- eg er kul og urban (du er ukul)
- alle damer vil ha meg (du òg)
...når ALLE kan sjå og høyra at vedkomande ER:
- usymptatisk
- mannssjåvinist
- lite lyttande
- fordomsfull
- sneversynt
- kunnskapslaus
- egoist
- stappfull av dårleg humor
- full av nynorskhets (prikken over i-en)
Det verste er når vedkomande i tillegg har ei leiande stilling og får lov til å seia berre vås utan at nokon stoppar han.
Eg møtte nettopp ein slik mann. Og eg gjorde noko som eg sjeldan gjer når eg møter slike dumskallar. Som regel overser eg dei og går. Men denne gongen gjekk eg inn i ein verbal kamp med han, der eg sa forferdeleg sinte og stygge og usymptatiske (men sjølvsagt heilt fortente) ting. Eg vart så sint, og alt kom berre veltande ut. Det var akkurat som om eg ikkje greidde å stogga. Alt oppsamla raseri overfor møte med liknande menn kom til overflata. Han elska sjølvsagt at eg vart provosert, og då sa han berre dei same provoserande tinga oppatt (mangel på gode argument, vettu) og det gjorde meg endå meir provosert.
MEN: eg trur at raseriet mitt var perfekt. Det var ei fantastisk kjensle å gje han inn. Eg oppmodar alle medsystre og englar som har møtt liknande menn om å la raseriet koma til overflata. Det er nok av kandidatar å ta av.
11. mars 2007
My Celebrity Look-alikes 2
Og med eit anna foto likna eg plutseleg på heilt andre. Dette er kjekt å gjera på ein søndag når ein ikkje har så mykje energi til å finna på sprell.

Abonner på:
Innlegg (Atom)