Sommarferie!

Klassisk reisemål: heim.

Dette var juni

Sommardokumentar

Eg har vore i barndommens paradisiske omgjevnader i litt over ei veke no. Vi har ete ute på verandaen berre éin gong. Og vore på berre éin båttur. Og vore på Bugasætra berre éin gong. Jepp, få uteaktivitetar. Det har nemleg regna og regna. Og regna. Då er det fint å ha kamera. For motiv er det over alt, same korleis vêret er. Så eg klagar ikkje.

Og soundtrack for late sommardagar er sjølvsagt sommarspelelista til Glamourbibliotekaren.

Hugs å handla heime!

Dette er Konrad:

Det var Konrad som starta butikken i bygda der eg voks opp. Her står han bak kjøpmannsdisken sin og poserer sånn halvvegs for fotografen, dvs. pappa, ein gong på 60-talet. Han stod bak disken sin då eg var lita også. Eg hugsar han godt.

I dag er det ikkje butikk i bygda lenger. Han blei lagt ned for eit par år sidan. (Først blei posten lagt ned, så skulen, så butikken. Som i så mange bygder.) Etter at butikken forsvann, tykkjer eg det er heilt annleis å koma heim på ferie. Ikkje berre er det kjipt å køyra 10 km i staden for å gå i fem minutt for å handla dasspapir & co. Men det har blitt så stille her. Sjølv om det var fem minutt til butikken, måtte eg av og til rekna med å bruka tre kvarter. Ein trefte nemleg så mange folk ein måtte slå av ein prat med! – Både på butikken og på vegen. Dessutan måtte eg stoppa og ta bilete av blomane i vegkanten, eg måtte lesa oppslaga på butikken, eg måtte telja kor mange båtar som låg i hamna, og eg måtte snusa inn sjølufta. På butikken kjøpte eg alltid litt meir enn det som stod på handlelista, som eg tok med tilbake til Oslo. Fordi eg visste at det var viktig å få opp omsetninga. Eg kjøpte symaskinnåler, stoppenåler, hårstrikk, te, postkort og sokkar.

No når eg møter folk på vegen, seier alle kor trist det er at butikken er vekke. Og ja, det er trist. Ein butikk er ikkje berre ein butikk. Det er eit sosialt møtepunkt, det bind folka på staden saman. Utan butikk kjem det heller ikkje båtturistar hit lenger, heller, og det blir mindre liv og røre. Og det er i alle fall ikkje attraktivt å busetja seg på ein plass der butikken er vekke.

Eg ser kor utruleg viktig det er å stø opp om den lokale butikken sin. Ikkje berre i bygder, men i byar også. Der vi bur i Oslo, er det ein Rimi-butikk 2 minutt unna. Det er ikkje ein kjempestor butikk, men han har det aller meste vi treng. Og det er ikkje akkurat sjeldan vi har spurta bort 1 minutt før stengetid for å kjøpa noko vi har gløymt. Det er ein stor Meny 10 minutt unna. Alltid når eg er der, passar eg på å kjøpa det dei ikkje har på Rimi. Og så handlar eg resten på Rimi. Fordi eg elskar nærbutikken min. Og vil at han skal leva.

2. juli er den nasjonale "Hugs å handla heime-dagen". Eg vil oppmoda alle om å bli meir medvitne om å handla heime i staden for å kjøpa alt ein treng på ein større butikk som uansett vil overleva. Les meir om kampanjen her! Der kan du også skriva under på at du lovar å handla heime.

Graslauk!

Å, eg skulle ønskja eg hadde ein hageflekk der det voks graslauk tett i tett! Kvar dag går mamma ut med ein skarp kniv i handa, ut i det grøne havet, og skjer av ein diger bunt med graslauk. Bunten blir klipt opp i små lengder, akkurat passe lange nok til å strø over ei brødskive med f.eks. leverpostei på. Eller kvitost. Eller kva som helst, eigentleg. Det er utruleg godt! Eg har enno ikkje smakt den lilla blomen som veks på toppen av graslauken. Det verkar så barbarisk å eta han. Men han skal visst smaka godt han òg.

Traktoren er parkert

... og barndomsheimen har blitt erobra. Kven treng leiker når ein har eit heilt hus å utforska?

Trilletur langs barndommens vegar

Det store nøtteåret?

Eg er i Mjosundet denne veka. Det er så mykje nøtter her! Pappa har plukka nøtter kvar gong han har gått opp og ned frå sjøen. Det må da vera nøtteår i år? Ein ting er i alle fall sikkert: ferske hasselnøtter er mykje betre enn dei ein kjøper i butikken! Nam, nam1

Biletkavalkade: nordmørspåske

Det brenn i kinna etter at eg har vore nokre timar ute i sola. Og slik har det stort sett vore heilt sidan eg kom til Mjosundet på påskeferie. Og eg klagar ikkje!

På veg til Bugasætra. Det var ikkje noko særleg å gå i våt snø, så eg har berre gått éin gong.

Eg føretrekkjer å gå på tørr asfalt. Her ser vi barndomsheimen til pappa. 

Og mamma som skal levera hermetikk til attvinning.

Dette er uvanleg mykje snø til å vera så seint på året. Heldigvis har pappa brøytt veg.

Appelsin på tur.

 Typisk syn på bygda: nedlagd skule. Nærare sagt Giset skule. Eg hadde ikkje vore der på år og dag då vi gjekk oss ein tur dit, og det var skikkeleg snålt å vera der att. Her gjekk eg på barneskulen (1982–1988). Eg trur skulen blei nedlagd tidleg på 90-talet. Utedoen til høgre blei nedlagd endå tidlegare. Vi kalla doen for skottet, og eg hugsar det m.a. blei brukt til kyss, klapp og klem. 

Utsikta frå skulen kan ein ikkje klaga på. Her ser vi Mjosundet og Mjosundbrua. 

Og garden som bestemor mi var frå. 

Bakels (eller vaflar, som somme seier) er obligatorisk når eg er heime på ferie.

Det er også obligatorisk at eitt eller anna skal feirast med kake når eg er heime. Denne gongen var det 40-årsdagen til gubben som var grunn til kakebakinga.

Modern times. 

 Byfolk som prøver fisken (blei ikkje napp).

Byfolk som les avisa i sola.

Det er meldt sol og finvêr framover, vi skal vera her i endå nokre dagar til, og eg er i gang med nytt strikkeprosjekt! Jippi!

34 år!

Juhu! Bursdag! Det er like kjekt kvart år. Denne veka har eg haustferie, og difor oppheld eg meg på heimlege trakter på Nordmøre. Dagen har vore fin så langt.

Det er haust, det er vått. Og det låg snø på toppen av Ertvågsfjellet i dag tidleg!

Altså innevêr. I ullsokkane til pappa.

Innevêr = strikkevêr. Så eg brukar dagen på å strikka på kjolen min. Som minner meg om ein bunad (eg trur det går over). Mønsteret og garnet er islandsk. Får kryssa fingrane for at det blir 20 minus til vinteren. Eg sveittar berre strikketøyet ligg i fanget.

Mamma set brøddeig, og eg gler meg til lukta av nysteikt brød fyller huset. Det går rykte om kaker, så det blir nok endå meir å sjå fram til.

Og SÅ, vettu! Når eg er heime, har eg tid til å surfa rundt på nettet og drøyma om alt eg har lyst til å laga. På ein slik surferunde fann eg heilt tilfeldigvis ut kva leikene på biletet over heiter! Desse figurane har eg hatt sidan eg var lita, og eg hugsar at eg hadde ein vask også. Eg har alltid lurt på kva leiker dette er. No har eg funne ut at det er Fisher Price-leiker som var populære på 60- og 70-talet, og at dei går under namnet "Little People". På eBay kan ein finna Little People-skular, møblar, hus, båtar ... Eit mekka! Så no får vi sjå om eg greier å halda nostalgien i sjakk ...

Furuer med utsikt

Soloppgang

Når eg ser eit slikt syn kl. 03.46 om natta/morgonen fordi eg tilfeldigvis måtte opp i eit nødvendig ærend, er det nesten så eg vurderer å gå i terapi for å greia å bli a-menneske. Ev. må b-mennesket i meg greia å vera oppe så lenge. Det siste er nok enklast.

Mjosundet

Det er ikkje ordentleg ferie før eg har kome heim til Mjosundet!