Sjå min kjole

... han er gul som sola!

Eg er så nøgd! I København kan ein finna fullt av små butikkar som sel ganske så unike kjolar. No i juli var eg innom ein 50-talskjolebutikk (heilt fantastisk, men eg kjøpte ikkje noko), mange bruktbutikkar og små butikkar som sel eigenproduserte kjolar.

Denne gule kjolen fann eg på den fantastiske butikken Divaen og Krudtuglen i bydelen Nørrebro (bydel som er eit must å vitja). Her sel dei både kjempefine og særs solide leiker (lite plast, mykje tre – Tryggve kjøpte seg eit verktøysett), kjempefine klede til barn (blant anna har dei det økologiske merket Ej sikke lej), og så har dei ei lita avdeling med kjolar og bukser dfor vaksne. Merket heiter Millou og blei skapt av to danske damer i 2006. Divaen og Krudtuglen er den einaste butikken som sel merket, så det er ganske så unikt. 

Ein ser at kjolen er vakkert sydd, her er det ingen saumar på skeive, feil eller manglar. Det er ein omslagsskjole, så ein kan knyta så laust eller stramt ein vil. Han var litt vid i overdelen, tykte eg, så eg må kanskje sy han litt inn i sidene.

Kjolen er sydd av det velrennomerte stoffet Liberty of London. Det er tynt og silkeaktig bomullsstoff, og det er mogleg å kjøpa metervare og sy eigne klede av det, men det er ganske så dyrt (kjolen var ikkje heilt billeg, heller). Stoffet er veldig behageleg å ha på. Kjolen var litt gjennomsiktig, så eg var særs nøgd då eg fann ein supermjuk underkjole på Gudrun Sjöden, som passa heilt perfekt til kjolen.

Så om du skal til København på kjolejakt, styr unna H&M på Strøget, og peil deg inn mot Elmegade 22, der denne butikken ligg. I denne gata ligg det dessutan mange andre kule butikkar og fine kaféar. (50-talskjolebutikken låg like ved.) Vi åt på The laundromat café i Elmegade 15, og det var kjempegod mat både for store og små.

Raude roser i kinn

Sevilla i november

Trilletur langs barndommens vegar

Bygdøysafari

Eg er så heldig at eg har ein jobb som inneber mykje fri på dagtid, noko som passar meg heilt perfekt. Særleg no når sola er her! I går var eg på rusletur på Bygdøy saman søte Bjørnar og mammaen hans. Eg synest det er utruleg moro å reisa på oppdagingsferd til stader i Oslo der eg sjeldan oppheld meg. Og Bygdøy er eit område av byen som eg nesten ikkje har vore i, så det var eit interessant sosialantropologisk studium å rusla rundt mellom dei gigantiske villaene og ambassadane og sjå på livet.

Vi starta med å eta lunsj og drikka sur kaffi på Folkemuseet før vi planla kvar vi skulle gå. Bjørnar fekk sjølvsagt også lov til å uttala seg. Det er denne boka han blar i.

Bjørnar veit å kle seg. Denne superfine strikkagenseren har eg tenkt å prøva meg på, sjølv om eg ikkje har oppskrifta. Eg trur det er mogleg å bruka ei genseroppskrift frå Nøstebarn-boka og justera litt på henne. Fargane var skikkeleg stilige saman, og eg har garnnøste i alle fargane, så eg har lyst til å strikka ein kliss lik genser.

Nokon interesserte? Adressa er Huk Aveny. Eg veit ikkje om eg tykkjer ColorLine er så veldig bra utsikt, men ... I alle fall ikkje til den prisen. Vi kan skimta huset som er til sals.

Når ein skal om bord i seglbåten sin ein tur, er det enkelt å parkera Porsche-en like ved. Ein skulle kanskje tru at eg sette det på spissen no, men slik er det faktisk på Bygdøy. Vi rusla herifrå til Huk, og langs vegen var det gigantiske villaer på alle kantar (handverkarar klatra opp og ned og her og der for å shaina opp vegger og tak), og fancy bilar glei forbi oss. Eg mistenkjer at vi blei tekne for å vera au-pairar på trilletur.

Vel framme ved Huk fekk vi oss ei overrasking. Folk BADA! Og ikkje nok med det: Dette er jo ei nudiststrand, og det var faktisk fleire nakne folk der som sprada rundt. Sjølv har eg aldri vore på nudiststrand før, så eg blei litt sett ut av alle dei bluferdige folka. Ja, eg stakk unna kameraet då vi nærma oss. Uansett var det fantastisk sjøutsikt, og det var dig å setja seg ned og ta ein pust i bakken før vi tok bussen attende til sentrum.

1. desember

Spasertur rundt Kalvøya, kakaodrikking og fortæring av peparkaker på ein benk i sola ... Ikkje akkurat så veldig mykje snø og julestemning på denne første dagen i desember. Men perfekt likevel.

Best of Stockholm

Rosendals Trädgårdskafé
Kvar: på Djurgården
Konsept: kjøp deg ein rettvis kaffi og økomat og sleng deg ned i trädgården, anten i graset eller på ein benk. Ein kan også kjøpa te, honning, nøtter, brød, osv. i trädgårdsbutikken, som er laga av råvarer som er dyrka der. Ah, dette var den beste kafeen i heile Stockholm. Sjekk utsikta:


Dette var kafetreet vårt:


Fjäderholmarna
Kvar: 30 min med båt frå hamna. Vi var på Stora Fjäderholmen.
Konsept: koma seg vekk frå storbylarmen ved å gå tur i det grøne, med vind i håret og sjøluft i nasen – ein kan gå rundt holmen på 20–25 minutt – eta lunsj i det grøne eller på ein restaurant, sjå skärgårdsteater, sjå på og kjøpa handverksting og -tang (nokre kunstnarar held til der) ... Her er bygget der smedjan, träboden og glasverkstaden heldt til:


Vi åt ein utruleg enkel og god salat på holmen (på den billegaste plassen rett ved båthamna):

Røykalaks, mango, reddik og fetaost var ein fantastisk bra kombinasjon! Og så fargerik mat da, gitt! Nam, nam.

Og elles hamna vi heilt tilfeldigvis her (jf. førre blogginnlegg) ...:


Shopping blei det ikkje så mykje av. Vi fekk liksom aldri heilt taket på byen. Og merkeleg nok var det veldig mange sommarstengde butikkar (og restaurantar)! (... sjølvsagt dei vi hadde sett oss ut) . Men det var kanskje like greitt. Vi treng jo eigentleg ikkje noko!

Stockholm!

Stockholm. Kvar gong nokon nemner byen, tenkjer eg automatisk på drapet på Olof Palme 28. februar 1986. Det er rart korleis denne hendinga klistra seg fast til netthinna mi og berre blei der. Eg hugsar nyhendene og alt snakket om kven som kunne vera mordaren. Eg lurte mykje på kven han var, og kvar han var. Som 11 år gammal jente i ei lita, trygg bygd blei Stockholm for meg ein skummel by, der ein farleg mordar gjekk laus med pistol på innerlomma og kunne skyta kven som helst.

Ok, det er på tide å få litt andre førestellingar om byen. I dag reiser vi på impulsiv tur til denne skumle byen i aust, der det er meldt sol og finvêr og alt ligg til rette for å nyta at det er FERIE. Gler meg!

Ei skummel bakgate i Stockholm, som kanskje ikkje er så skummel likevel. Kjelda til biletet ligg her.

Dagens søndag

Den første søndagen i oktober blir Mjosundmila skipa til. Dette har vore ein årviss tradisjon sidan 1986, og eg var med dei ni første åra (dvs. så lenge eg budde heime). Det er mogleg å springa på tid òg, men eg har aldri gjort det. Ja, det heiter Mjosundmila fordi distansen er EI MIL, men eg greier ikkje å springa så langt, diverre. Den siste gongen eg gjekk, var altså i 1994, og i år fekk eg gullmerke for å gå for tiande gong. Juhu! Deltakartalet har gått gradvis nedover, og i år var det 16 som deltok, mot om lag 60 deltakarar i glansdagane. No skal det seiast at i år både regna og SLUDDA det konstant, så det er mogleg at det ikkje verka så forlokkande. Eg tykte det var herleg å gå ute i striregnet, og endå betre var det å koma heim og ta ein glovarm dusj i vatn frå Gulmåssåbekkjen og med ekte einer-dusjsåpe, eta lapskaus til middag og eplekake til dessert. Og så skal eg berre strikka resten av kvelden og ikkje tenkja på at vi må reisa attende til Oslo i morgon.

Eg og pappa. Pappa gjekk for 21. gong!
Knut gjekk for første gong.

Turtips: to (eller tre) dagar i Jotunheimen

I ferien var eg, Knut og Alexander på ein todagars fjelltur i Jotunheimen. Det var heilt fantastisk fint vêr heile vegen, så forholda låg verkeleg til rette for å gå tur. Her kjem ein slags turrapport for dei som kan vera interesserte i å gå to/tre dagar i Jotunheimen.

Kort konklusjon først:
Etter dei to dagane til fjells var eg skikkeleg stiv og støl, og hadde store vanskar med å gå utan å halda meg fast i noko. Hadde vondt i føtene, anklane, ræva, ryggen ... Knut hadde dei same fysiske vanskane, medan Alex på 19 hadde null problem, så vi skjønar at det er ein fordel å vera ung og sprek når ein går denne turen. Terrenget er veldig kupert, og det er både bratt stigning opp og ned, så det var ein utfordrande tur. Eg ser at DNT skriv at det er ei krevjande løype, og det er heilt sant. Hadde eg visst kor hardt det var, ville eg ha overnatta på Fannaråkshytta den første dagen og heller gått vidare til Skogadalsbøen neste dag, og overnatta der på dag 2, før ein hadde gått vidare til Hjelle på dag 3. Altså brukt tre dagar i staden for to. Dersom du har vond rygg eller vonde kne, eller er over 30: bruk tre dagar. Og stavar er heilt sikkert lurt.

Eg fann eit kart på nettet som syner løypa markert med gul strek. Den einaste forskjellen er at vi gjekk frå Turtagrø og opp til Fannaråken, og så ned att derifrå til Keisaren. Vi gjekk altså ikkje på nersida av Fannaråken, slik som den gule streken her syner. Det blir det mykje tyngre av, det er sikkert og visst! Fannaråken ligg 2068 m.o.h og det er veldig bratt frå foten av fjellet og opp. Elles syner den gule streken eksakt den løypa vi gjekk.


Dag 1: Turtagrø-Fannaråken-Skogadalsbøen (overnatta på Skogadalsbøen)
Vi starta på Turtagrø (det går buss heilt fram dersom ein ikkje har bil). Frå Turtagrø til Fannaråken brukte vi 4 timar. Eg tykte eigentleg at det gjekk ganske fort, sjølv om det var veldig tungt frå foten av fjellet og opp. Då går ein nemleg på stein, og det er veldig tungt for ankane, fann eg ut.
Langt der nede i dalen ser vi vegen som vi følgde i starten. Legg merke til alle folka som er på veg opp!
Ein vart ikkje særleg oppløfta når ein såg oppover. Det var så bratt! Og det kjendest ikkje ut som om det skulle ta slutt nokon gong. Heilt ufatteleg å tenkja på at det har blitt skipa til motbakkeløp her. Vi greidde knapt å gå utan å ta hyppige pausar, så eg fattar ikkje korleis nokon greier å springa opp. Heldigvis var det mild bris, så trass i steiksol, var det ikkje uuthaldeleg heitt. Det er viktig å fylla vassflaskene før ein går opp denne fjellsida, for det finst ikkje vassutak før ein er på toppen. Og vatn gjekk med!
Det å koma opp til toppen, Fannaråkshytta, kjendest utruleg godt! Hytta er den høgstliggjande hytta til DNT, og for det meste ligg ho innhylla i skodde. Det å få oppleva utsynet herifrå i klårt vêr var heilt utruleg!
Eg testa ut det høgstliggjande utedoet til DNT, og det var ei luftig oppleving. Når ein sette seg ned på skåla, blas det kald luft oppover, og det det same skjedde når ein prøvde å kasta dasspapiret ned - det blas opp. Må opplevast!

Den neste etappen var frå Fannaråkshytta til Skogadalsbøen, ned Keisaren - ein etappe vi trudde skulle ta kortare tid enn som så, men som vi altså brukte seks timar på. Eg tykte denne etappen var tyngre enn opp til Fannaråken, sjølv om det ikkje var så bratt som då. Det eg tykte var tungt, var å gå på stein i nedoverbakke. Oppover var det enklare, for då gjekk vi så sakte. Når ein går nedover, er det lettare å setja opp tempoet, men det er ikkje lett å gå fort på stein. Innimellom gjekk vi på nokre snøparti, og sørpete snø er det heller ikkje godt å gå på. Ein får ikkje feste, berre sklir og vonar på det beste.
Dette var ein kjip del av turen. Stein og stein og stein. Og snø i sikte.

Etterkvart flata terrenget ut, og vi hamna på det eg vil kalla ein normal tursti, nedover Jervassdalen.
Her er det langt på kveld, og vi skimtar endeleg Skogadalsbøen - den kvite prikken nede i søkket der.

Det å koma til Skogadalsbøen var ei blanda oppleving. Vi var heilt utslitne etter ti timar gåing, så det var godt å koma fram. Men pga nokre bagatellmessige misforståingar knytt til rombestillinga vår, vart vi møtt av det eg i milde ordelag vil kalla ein dritsur bestyrar. Men vi fekk både rommet og middag, så det gjekk bra til slutt. Det merkelege var at det var umogleg å sova. Sjølv om kroppen var sliten, var han på ein måte så gira at han ikkje greidde å slappa av. Eg konkluderte med at 10 timar gåing var for mykje for ein så utrent skrott.

Dag 2: Skogadalsbøen-Vetti-Hjelle
Denne dagen gjekk vi i åtte timar, i langt betre terreng enn dagen før. Vi gjekk stort sett på mjuk sti, og det var utruleg godt etter å ha gått på stein dagen før. Det var òg godt å sjå at vi skulle gå ned og ikkje opp.
Her står vi ved foten av fjellet med det merkelege namnet Friken (sjå på kartet), og ser nedover heile Utladalen til høgre. Endemålet Hjelle er i Utladalen, eit godt stykke frammi der. Grønt og frodig, ingen ekle steinar i sikte! Det første flate partiet i sikte er ein del av Fleskedalen (kvifor dette namnet?), og det neste flate partiet er Vettismorki. Vi tykte Morki såg veldig nære ut, men det viste seg at det tok si tid å gå ned dit, faktisk. Men terrenget var lett og fint å gå i, så ingen klager frå meg!

Frå Vettismorki gjekk vi ned til Vettisfossen, og frå fossen og ned til Vetti gard var det utruleg bratt! Her er det ikkje bra å gå viss ein har dårlege kne, noko Knut merka godt.
Knut går fremst og bestemmer tempoet. Det var sett opp vaierar til å halda seg i på vegen ned, og det var bra, for stien var veldig grusete og ustødig å gå på. Elva Utla langt der nede. Dit skal vi!
Etter å ha gått ned den bratte lia, var det godt å koma ned til Vetti gard. Her sel dei vaflar, kaffi, brus og andre godsaker. Nett denne dagen kom vi akkurat presis til ein akustisk utekonsert, som dei tilsette på garden hadde stelt i stand. Vi høyrde to innslag, men pga at elgsteika venta heime hjå Teigens, måtte vi berre skunda på. Frå Vetti gard var det ein time å gå ned til Hjelle, som var endestasjonen, der far Teigen stod med bil og venta på oss, for å køyra tilbake til Øvre Årdal. Ned til Hjelle går ein på grusveg, så det er lett å gå. Denne dagen kjendest det langt ut, så det var heilt fantastisk å koma fram. Det blir lenge til neste gong eg går ein liknande tur, men det skal ikkje bli lenge til eg går i fjellet igjen!

Fleire foto frå turen har eg lagt ut her.